ACMilan.PL - strona polskich kibiców Milanu

03.11.2006
Poderbowy felieton

Były sobie derby. Nie zwykły mecz. Niezwykły mecz!

Milan przegrał. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie jest w tej chwili wbrew pozorom pilniejsza niż po ewentualnej porażce w każdym innym meczu. Nie zastanawiałbym się długo nad przegraną z Palermo, czy kilkoma podejrzanymi remisami. Porażka z Interem 3:4 jednak niepokoi.

Bo po pierwsze wiadomo już, że Milan nie spełni pokładanych nadziei i zapowiedzi - nie dogoni kuzynów zza miedzy przed końcem tego roku.
Bo po drugie zaczynam się zastanawiać, czy w tym sezonie w ogóle jest szansa dogonić czołówkę. Gdyby w pogoni za Interem było pięć drużyn, szansa byłaby większa, ale realnie patrząc o mistrzostwie myśleć w tej chwili mogą jeszcze tylko Palermo i Roma. Może trochę krwi napsuje Udinese. Reszta ekip walczy po prostu o jak najwyższe miejsce w tabeli. Juventusu nie ma, a przykładowo Fiorentina martwi się, by wreszcie zacząć oddychać nad poziomem wody.
Bo po trzecie martwi styl porażki - w czerwono-czarnej części Mediolanu mawiają: "Milan ważnych meczów nie zwykł przegrywać". A tymczasem poległ w tym najważniejszym w tej części sezonu i tak naprawdę ani przez chwilę nie stanowił rzeczywistego zagrożenia dla rywali. Porażka jednym golem przyszła bardziej przez wszystkim znaną demencję przeciwnika, niż przez "charakter" milanistów, jak chcieliby Ancelotti i spółka.
Bo po czwarte - nadal nie widzę, aby mentalnie pogodzono się z odejściem Szewczenki. Niby ściągnięto Oliveirę, a Gilardino i Inzaghi to świetni snajperzy, ale system gry dla tych napastników powinien ulec zmianie. Żaden z nich nie ma jakości Szewy i nie potrafi sam wygrywać meczów. A Milan gra dokładnie tak samo jak rok i dwa lata temu. Jego styl jest nader przewidywalny.

Jaki więc wniosek? Wedle wszystkich znaków na niebie i ziemi pozostaniemy z tym samym trenerem i w tym samym składzie co najmniej do maja. Pozostaje więc wierzyć, że w Lidze Mistrzów coś uda się ugrać. Tylko czy wszyscy w to wierzą?

Marcin Lepa