Z trudnością podjąłeś tę decyzję?
Zastanawiałem się nad nią trzy tygodnie. Wciąż czuję się na siłach grać, ale rozsądek podpowiedział, że trzeba skończyć.

Mogłeś przyjąć jedną z licznych ofert gry, na przykład w Anglii albo w Japonii...
Nie przyjąłem ze względu na przywiązanie do Milanu i szacunek dla prezydenta Silvio Berlusconiego, który zapewnił mi możliwość dalszej pracy w macierzystym klubie.

Czy wiesz o tym, że Milan wycofa koszulkę z numerem 6, noszoną przez ciebie na boisku w ciągu ostatnich dwudziestu lat?
To wielki dla mnie zaszczyt. Oznacza bowiem, że istnieją jeszcze zawodnicy-symbole, pozostający wierni jednemu tylko klubowi.

Najszczęśliwsza chwila w twej bogatej karierze?
Finał Pucharu Mistrzów 1989 przeciwko rumuńskiej Steaui. Zwyciężyliśmy 4:0 i był to pierwszy wielki triumf mojego Milanu.

Jesteś całkowicie zadowolony ze swych osiągnięć?
Z osiągnięć w barwach Milanu - całkowicie, natomiast pozostał pewien niedosyt z reprezentacji Włoch, z przegranego z Brazylią rzutami karnymi finału mistrzostw świata 1994.

Michel Platini twierdzi, że dorosłe życie rozpoczyna się dopiero wtedy, kiedy człowiek przestaje grać w piłkę...
Podzielam ten pogląd. Po prostu przestaje się grać w piłkę i rozpoczyna normalne życie. Znaczy to, że będę musiał jak najszybciej wydorośleć...

Nie czujesz powołania do roli trenera?
Na razie nie, jednak zamierzam ukończyć trenerski kurs w Coverciano.

Czy chciałbyś komuś szczególnie podziękować?
Moje wspomnienia i podziękowania nie mają końca, a odnoszą się przede wszystkim do trenerów Milanu. Począwszy od Liedholma i Giacominiego, poprzez Radice, Castagnera, Galbatiego, ponownie Liedholma, Capello, po Tabareza i ponownie Sacchiego. Mam nadzieję, że nikogo nie pominąłem... Wszyscy oni przyczynili się do mojego piłkarskiego rozwoju!

Zdajesz sobie sprawę, że wygrałeś dla Milanu więcej niż legendarny Gianni Rivera?!
Zupełnie nie pasuje mi to porównanie, ponieważ Gianni Rivera na zawsze pozostanie legendą i niepowtarzalnym idolem kibiców z Mediolanu i w ogóle całej Italii. Satysfakcjonuje mnie już samo to porównanie, ale nie mam prawa myśleć o przewyższeniu sławy i umiejętności Riviery.

Jak na wiadomość o zakończeniu gry zareagowała twoja rodzina?
Obawiam się, że wcale nie będę miał więcej wolnego czasu, bo przecież i w nowej roli czeka mnie dużo pracy. Żona Maura poparła moje postanowienie, natomiast synowie Edoardo i Gianandrea są jeszcze za mali, by w pełni zrozumieć i zauważyć moje przejście do... dorosłego życia.

Franco BARESI urodził się 8 maja 1960 roku w Travagliano, całą sportową karierę spędził w AC Milan.

W reprezentacji Włoch
81 występów i 1 gol (z karnego w meczu Włochy - ZSRR 4:1, 20 lutego 1988). Debiut: 4 grudnia 1982 (Włochy - Rumunia 0:0). Ostatni mecz: 7 września 1994 (Słowenia - Włochy 1:1). Oprócz tego: 10 występów w reprezentacji B i 18 (plus 2 gole) w reprezeentacji Under-21.
Sukcesy: wicemistrzostwo świata 1994, III miejsce w mistrzostwach świata 1990, III miejsce w mistrzostwach Europy 1988, przynależność do kadry na finały mistrzostw świata 1982 (Włochy zdobyły wtedy złoty medal).

W AC Milan
716 meczów i 33 gole. Debiut: 23 kwietnia 1978 (Hellas Verona - AC Milan 1:2). Serie A: 470 meczów i 12 goli przez 18 sezonów. Serie B: 61 meczów i 4 gole przez 2 sezony. Puchar Włoch: 97 meczów i 15 goli. Puchar Mistrzów: 50 meczów. Puchar UEFA: 19 meczów. Superpuchar Europy: 6 meczów, Puchar Interkontynentalny: 4 mecze. Puchar Środkowej Europy: 3 mecze i 2 gole. Superpuchar Włoch: 5 meczów. Baraż o prawo startu w Pucharze UEFA: 1 mecz (AC Milan - Sampdoira Genua 1:0, 23 maja 1987 w Turynie). Triumfy: Sezon 1978-79 mistrzostwo Włoch. 1981-82 Puchar Środkowej Europy. 1987-88 mistrzostwo Włoch, Superpuchar Włoch. 1988-89 Puchar Mistrzów, Superpuchar Europy, Puchar Interkontynentalny. 1989-90 Puchar Mistrzów, Superpuchar Europy, Puchar Interkontynentalny. 1991-92 mistrzostwo Włoch, Superpuchar Włoch. 1992-93 mistrzostwo Włoch, Superpuchar Włoch. 1993-94 mistrzostwo Włoch, Superpuchar Włoch, Puchar Mistrzów, Superpuchar Europy. 1995-96 mistrzostwo Włoch.