ACMilan.PL - strona polskich kibiców Milanu

Forza Milan! 6/2004
autor: Luigi La Rocca

Sto lat temu Milan zdobył po raz pierwszy tytuł Mistrza Włoch przyznawany przez Narodową Federację Gimnastyczną, dzięki pokonaniu Andrea Dorii. To były inne czasy: relację z meczu finałowego opublikowaną w La Gazzetta dello Sport zredagował sędzia.

Teraz, tak jak i 100 lat temu, kibice Milanu mogą śpiewać: "Jesteśmy Mistrzami Włoch". Scudetto i scudetto to czasem dwie różne sprawy. Są tytuły narodowe i turnieje dziś już zapomniane. Jak ten, o którym chcemy teraz przypomnieć. Calcio zaczęło się rozwijać w drugiej połowie dziewiętnastego wieku dzięki napływowi do naszego kraju brytyjskich emigrantów, którzy przybyli tu w poszukiwaniu pracy wraz z zataczającą coraz szersze kręgi rewolucją przemysłową.

W tym samym okresie wielką popularnością we Włoszech cieszyła się również gimnastyka. W roku 1869 założono Federację Gimnastyczną (FGNI), mającą na celu promowanie kultury fizycznej wśród ludzi, a w roku 1878 gimnastyka została wprowadzona do szkół decyzją Ministra Edukacji Francesco De Sanctisa. I właśnie z gimnastyki wywodziło się wielu graczy, którzy utworzyli później pierwszy mistrzowski Milan.

Aby uczynić ćwiczenia fizyczne mniej nudnymi, Federacja Gimnastyczna promowała wśród swoich członków również inne sporty, pochodzące zwłaszcza z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, jak futbol, rugby i tenis ziemny, nieznane w naszym kraju, również z powodu braku spisanych zasad i techniki gry, nie wspominając już o taktyce. Dopiero w 1896 w celu uzupełnienia tych braków mistrz gimnastyki Francesco Gabrielli opublikował w broszurach wydawnictwa Hoepli (które stały się potem obiektem pożądania kolekcjonerów) próbne regulaminy gier, tworząc tym samym pierwsze powiązanie pomiędzy piłką nożną a swoją dyscypliną.

Towarzystwo Gimnastyki i Szermierki z Udine (obecne Udinese) było jednym z pierwszych entuzjastów, podczas gdy uznane bractwa, jak Mediolanum, Andrea Doria czy Pro Vercelli, wykazały pewną nieufność. Już w 1889 Federacja Gimnastyczna powołała do życia pierwsze zawody narodowe, rozgrywane co trzy lata: 1889 w Rzymie, 1892 w Genui, 1895 w Rzymie, 1898 w Turynie, 1901 w Bolonii i 1904 we Florencji. W tych ostatnich wprowadzono bardzo szeroki wachlarz dyscyplin (od przeciągania liny poczynając, poprzez rzuty piłki na odległość, na zawodach dla staruszków kończąc), tworząc tym samym coś na kształt igrzysk olimpijskich (mających się niedługo później odrodzić). Piłka nożna debiutowała w roku 1895 w Rzymie jako dyscyplina pokazowa.

Aby rozbudzić zainteresowanie wśród potencjalnych uczestników, w przerwach między kolejnymi zawodami organizowano mistrzostwa narodowe w wybranych konkurencjach. Pierwszym zespołem, który wywalczył symboliczne piłkarskie mistrzostwo Włoch (Włoska Federacja Piłkarska - FIF - powstała dopiero 1898), była wspomniana drużyna z Udine. Dwa kolejne turnieje wygrało Towarzystwo Gimnastyczne z Turynu.

Milan powstał w roku 1899, rok po utworzeniu FIF. Wśród pierwszych rossonerich liczną grupę stanowił narybek ze szkółek gimnastycznych (głównie z Mediolanum), przez co członkowie zespołu zrzeszeni byli w obu federacjach. Mistrzowie Włoch z 1901 w maju tego samego roku przystąpili także do turnieju organizowanego pod patronatem Federacji Gimnastycznej, na którego temat do dziś przetrwały jedynie skąpe i fragmentaryczne informacje. Trzy lata później FGNI zorganizowała kolejne mistrzostwa, których finał miał się odbyć podczas narodowych zawodów we Florencji. Z Lombardii zgłosiły się trzy zespoły: Mediolanum, Milan i Sempione. Po uprzednim wycofaniu się Mediolanum, 22. maja 1904 roku Milan wygrał eliminacje regionalne, pokonując 2:1 Sempione i zagwarantował sobie udział w finale krajowym. Wynik osiągnięty z wielkim trudem, wywalczony po odrobieniu strat dzięki bramkom Guido Pedroniego i Alessandro Treré po tym, jak rywal wyszedł na prowadzenie po karnym celnie wykonanym przez Modę (który w latach późniejszych zapisał ważne rozdziały w historii Milanu).

Dwa tygodnie później, 3. czerwca, na boisku Cascine we Florencji odbył się ostatni akt mistrzostw. Podróż była prawdziwą ekspedycją: piłkarze jechali pociągiem, prawdopodobnie trzecią klasą. Do stolicy Toskanii przybyli na kilka godzin przed rozpoczęciem zawodów. Ulokowano ich w namiotach przygotowanych przez organizatorów, gdyż w tamtych czasach nikt nie był w stanie pozwolić sobie na luksus wynajęcia pokoju w hotelu.

W zawodach, które oglądał również król Włoch Wiktor Emanuel III, udział wzięły 72 drużyny. W finale piłki nożnej Milan pokonał Andrea Dorię z Genui dzięki kolejnemu odrobieniu strat po przegraniu pierwszej połowy 0:2. Trzy gole w drugiej części meczu pozwoliły rossonerim zdobyć po raz pierwszy w swej historii tytuł piłkarskiego mistrza Włoch Federacji Gimnastycznej oraz puchar ufundowany przez władze miejskie Florencji.

Na koniec ciekawostka ilustrująca ducha sportu tamtej epoki. Krótką i zwięzłą relację z obu spotkań Milanu opublikowaną na łamach La Gazzetta dello Sport zredagował Luigi Bosisio - arbiter obydwu meczów i późniejszy prezydent FIF. Tak jakby Collina sam opisał w gazecie finał Mistrzostw Świata przez siebie sędziowany...

tłumaczenie: TomekW