|
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
"Forza Milan!", XI'02 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Milan po II wojnie światowej nie może narzekać na brak sukcesów w sezonach odbywających się po mistrzostwach świata: od 1950 roku ma miejsce długa seria sukcesów we Włoszech i na arenie międzynarodowej, z nielicznymi wyjątkami na początku lat 70. Pięć tytułów mistrzowskich, Puchar Mistrzów, Puchar Interkontynentalny, Puchar Łaciński, Puchar Włoch, dwa Superpuchary Europy, Superpuchar Włoch i zwycięstwo w turnieju Mundialito. Oto wspaniały dorobek Milanu w sezonach odbywających się po mundialach po II wojnie światowej, bilans, który pozwala mieć nadzieję na odczynienie uroku ostatnich lat, a także zachęca do optymistycznych myśli. Śmiało można powiedzieć, że tylko wielkie, silne zespoły mogą osiągnąć takie sukcesy, wszak notorycznie wielkie kluby muszą zmagać się z przemęczeniem swoich asów po turniejach o mistrzostwo świata. W Milanie nie ma zmęczenia, nie ma popadania w zadowolenie, a jest za to wielka chęć odniesienia zwycięstwa w czerwono-czarnych barwach. W 1950 roku, kiedy porażka canarinhos z Urugwajem przyczyniła się do dziesiątek samobójstw w Brazylii, rozpoczęły się rozgrywki, które przywróciły Milan na mistrzowski tron po 44 latach posuchy. To był Milan, w którym pierwsze skrzypce należały do legendarnych Szwedów, na czele z Liedholmem (najpierw piłkarz, a później trener). Narodził się tercet Gre-No-Li (Gunnar Gren, Gunnar Nordahl, Nils Liedholm). Rossoneri nie zamierzali na tym sukcesie poprzestać, zdobyli kolejne tytuły mistrzowskie tak w 1955, jak i w 1959 roku. Ten z 1954 roku zapamiętamy jako pierwszy mundial, którego przebieg transmitowały stacje telewizyjne: choć nie do końca, gdyż we Włoszech turniej finałowy oglądano tylko w barach, jako że praktycznie nikt nie miał jeszcze telewizora w domu. Jednak nie ma sensu o tym turnieju zbytnio się rozpisywać, gdyż Włosi nie odegrali w nim większej roli. Za to w 1958 roku Liedholm zagrał w finale, jego Szwecja przegrała na swoim terenie finał z Brazylią z nieziemskim Edsonem de Nascimento - Pele w składzie. Pod koniec lat 50 narodził się także Puchar Mistrzów, w którym Milan był pierwszym włoskim klubem, który dotarł do finału (przegrał z Realem Madryt). Także jako pierwszy wygrał PM, w 1963 roku po pechowym występie Italii na boiskach Chile rok wcześniej (mecz Chile-Włochy zakończył się zwycięstwem gospodarzy 2:0 Włosi kończyli w dziewiątkę, po tym, jak już w pierwszej połowie z boiska usunięci zostali Ferrini i David. Mecz sędziował Anglik Aston do którego Włosi często porównują obecnie Byrona Moreno, niechlubnego bohatera ostatniego mundialu - przyp. dez). Milan na Wembley zmierzył się z Benficą Lizbona z Eusebio w składzie. Dwa gole Jose Altafiniego (taki przydomek nosił Pele na początku swojej kariery) wystarczyło na Portugalczyków i Cesare Maldini mógł tryumfalnie unieść Puchar Mistrzów. W rozgrywkach ligowych rozgrywanych po mundialu'62 Milan finiszował na trzecim miejscu. Mistrzostwa świata z 1966 roku Włosi pamiętają z dwóch powodów kompromitującego odpadnięcia z turnieju po porażce z Koreą Północną (po latach okazało się, że Koreańczycy stosowali doping, ale całą sprawę zatuszowano - przyp. dez) i zdobycia tytułu przez Anglików. To był także pierwszy turniej, kiedy wykorzystano materiały telewizyjne do rozstrzygania sporów sędziowskich, jednak do dziś nie ma pewności, czy gol Hursta w finale został uznany prawidłowo. Skończyło się na 4:2, ale polemika trwa po dzień dzisiejszy. W 1967 roku Milan musiał zadowolić się zdobyciem Pucharu Włoch, pierwszym w historii, i skromnym ósmym miejscem w Serie A. Tak jak w 1970 i 1974 roku występy Squadra Azzurra kończyły się sporym niedosytem: porażka w finale'70 z wielką Brazylią i odpadnięcie cztery lata później już w pierwszej rundzie, tak równie mało chlubne były osiągnięcia rossonerich w 1971 (Milan roztrwonił 7-punktową przewagę nad Interem Gianniego Ivernizziego, który zdobył tytuł, a później po rzutach karnych uległ w finale Coppa Italia) i 1975 roku (kolejna porażka w finale Pucharu Włoch, 2:3 na Stadio Olimpico z Fiorentiną De Sistiego). Pomiędzy turniejami z 1974 i 1978 roku (dobry występ Włochów aż do półfinałów, kiedy to po porażkach z Holandią i Brazylią, pomimo wysiłków Roberto Bettegi i Paolo Rossiego, zakończyli na czwartym miejscu) Milan przeżywał trudny okres, czego nie zmienia nawet tryumf w Pucharze Włoch po wygranej na San Siro z Interem. Jednak to nie w stylu Milanu kończyć dekadę z pustymi rękoma, po tym jak w 1973 roku przegrali mistrzowski tytuł w ostatniej kolejce na rzecz Verony (jednak w tym samym roku Milan sięgnął po Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Włoch). W 1979 roku Nils Liedholm poprowadził zespół do zdobycia upragnionego tytułu, który przyniósł także wyczekiwaną gwiazdkę oznaczającą dziesiąty tryumf w lidze włoskiej, który był zasługą Albertosiego, De Vecchiego, Beta, Novellino, Maldery, Rivery i przede wszystkim Franco Baresiego, który debiutował w tym sezonie i pozostał wierny Milanowi do końca kariery. W 1980 roku Komisja Dyscyplinarna, która oczyściła z zarzutów inne kluby oskarżone o podobne przestępstwa, zdegradowała Milan do Serie B. Do Serie A powróci rok po tym, jak zespół Enzo Bearzota odniesie historyczny sukces w Hiszpanii. 1987 rok - Włosi w Meksyku odpadli w 1/8 finału przegrywając z Francją - był pierwszym pod rządami Silvio Berlusconiego, który "przejął" z reprezentacji Givanniego Galliego i Giuseppe Galderisiego, a zespół Milanu wygrał w Mundialito Clubs. Ten sukces drużyny tymczasowo dowodzonej przez Fabio Capello był tylko zapowiedzią cudownego okresu rządów Arrigo Sacchiego, który po mundialu we Włoszech (podopieczni Azeglio Viciniego ulegli na San Paolo w Neapolu w półfinale po rzutach karnych Argentynie) poprowadził rossonerich do drugiego tryumfu z rzędu w Pucharze Interkontynentalnym (3:0 z Olimpią Assuncion w Tokio) i drugiego Superpucharu Europy. Lata 90. były znakomite w wykonaniu Milanu, który "wypożyczył" Italii Sacchiego na MŚ w USA Baresiego, Tassottiego, Costacurtę, Albertiniego, Evaniego, Donadoniego i Massaro, których udziałem stało się wspaniałe doświadczenie zakończone finałem przegranym po rzutach karnych z Brazylią. A Milan dopiero co zakończył znakomity sezon zaznaczony zdobyciem scudetta i Pucharu Mistrzów, a sezon później, gdy na krótko do Milanu powrócił Gullit, musiał się zadowolić - ale czy to mało? - dwoma Superpucharami: Europy i Włoch. W 1998 roku Cesare Maldini musiał przełknąć gorzką pigułkę jako selekcjoner reprezentacji Włoch z Paolo Maldinim w roli kapitana oraz z Costacurtą i Albertinim w składzie. Włosi zostali wyeliminowani przez gospodarzy turnieju po rzutach karnych, a rossoneri odbudowali się pod wodzą Zaccheroniego zdobywając scudetto nr.16 po znakomitym pościgu za Lazio (siedem kolejnych zwycięstw Milanu w 7 ostatnich kolejkach). A w 2003? Przy akompaniamencie zaklęć odczarowujących urok oraz marzeń o sukcesach, startujemy z pole-position w Serie A, Lidze Mistrzów i w Pucharze Włoch. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
© Copyright 2002-2012 by ACMilan.PL :: Wszelkie prawa zastrzeżone |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
